این روزها......گریه هایم صدای ساعت میدهد

 این روزها...... خنده هایم شبیه باران بند آمده است

این روزها...... خستگی هایم نه سر دارد ، نه ته

این روزها...... خواندن مثل دویدن در اتاقی خالی و کوچک است

                   ( چه احمقانه است ، مجبور به خواندن چیزی باشی که حاضری قسم بخوری ،  هرگز به کارت نمی آید.)

این روزها...... خوابیدن برایم آرزوست 

این روزها...... راه رفتنم قانون دارد

این روزها...... حتی رانندگی کردنم هم عین نرفتن است ، نه رفتن

این روزها...... همه جا سایه هایی میبینم که میدوند

این روزها...... افسرده تر از آنم که ، باشم 

این روزها...... خوش خبری روزنامه ها ، آرزوی من است

این روزها...... دیگر طاقت این روزها را در خود نمیبینم

  ................................................................................................................... . . . . .

راستی ، بیایید برای نازنین دعا کنیم .