از اعداد متنفر بود

من می دونم چرا
درک می کنم
آخه این لعنتیا رو اعصابن
خدایی نیستن؟
د هستن دیگه
با هم جمع میشن
از هم کم میشن
یه لحظه آروم ندارن
هی وول وول می خورن
رو پلاک ماشینا رو که دیگه نگو
دائم جاشونو با هم عوض می کنن
13 یهو میشه 31
بابا فرقشون زمین تا آسمونه به خدا
آخه اینجوری که نمیشه
تو شهر اینا هیشکی هیشکیه
از همه بدتر میدونی چیه؟
پله ها
آخه لعنتا رو نمیشه نشمرد
حالا دو ، سه طبقه رو میشه تحمل کرد
اما روزگار وقتی سیاه میشه که تو یه ساختمون هفت طبقه آسانسور خراب باشه
اونوقته که باید 120 تا پله رو بشماری
و حالت به هم بخوره از هرچی عدده
و لعنت بفرستی به هرچی ریاضیدانه

این روزا از بس درس می خونم و خسته می شم!!! تصمیم گرفتم به خودم استراحت بدم ( یا یه جور تشویقی )، واسه همین به موجب زنگ تفریح ،دیشب رفتم کنسرت علیزاده و ارکستر سمفونیک ناسیونال اوکراین که شب آخرش هم بود.خیلی خوشم اومد.این ارکستر مخصوص سازهای زهی بود . رهبرش هم  ولاديمير سيرنکو بود که وقتی گروه رو رهبری می کرد موهای فرفریش هی میومد جلوی صورتش و تا سرش خلوت می شد مشغول جمع کردن موهاش می شد.خیلی قیافه ی دوست داشتنی داشت.  

                                                                                                                                                    از آدم های آشنا میشه شهرام ناظری ، شجریان ها (با پسرش) ، مجید انتظامی و سالار عقیلی رو نام برد که برای تماشا اومده بودند و ردیف جلو نشسته بودند.جالبه که شهرام بین این همه صندلی ،صاف اومد جلوی من نشست و تمام مدت کله ی فرفریش تو کادر من بود.نمی دونمم چرا با همه ی خانوم های محترم سالن آشنا در میومد.

اول قطعه ی کلیدر رو ارکستر به تنهایی اجرا کردند که ۸ قسمت و ساخته محمدرضا درويشي بود که با الهام از رمان کلیدر دولت آبادی تنظیم شده بود. بعد از این اجرا اون همه آدم که با بدبختی صندلی هاشونو پیدا کرده بودن و تازه جاگیر شده بودن ، رفتن آنتراکت.بعدش قطعه ی شیشه ی رنگی از ساخته های هوشیار خیام و پس از آن عصیان اجرا شد که پیانو و سازهای کوبه ای ارکستر رو همراهی می کرد.این قطعه را علیزاده در سال ۶۳ ساخته که با کمی تغییر دیشب اجرا شد.هوشیار خیام که این قطعه رو برای ارکستر تنظیم مجدد کرده بود ، خودش هم تک نواز پیانو بود که خیلی هم با حس می نواخت.بعد از این ها گروه قطعه ای که من شخصا منتظرش بودم یعنی نینوا رو اجرا کردن که با نی استادانه ی پاشا هنجني همراهی می شد.نمی دونم از بین آدمای حاضر در سالن چند نفر با شنیدن نینوا بغضشون ترکید ، اما من یکی از اونا بودم و بی اختیار با نوای نی نینوا اشکم سرازیر شد.آخرین قطعه هم ترکمن بود که خود علیزاده در اجراش شرکت داشت و نوازنده ی شورانگیز بود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من از نینوا و ترکمن بیشتر از همه لذت بردم و واقعا متوجه گذر زمان نشدم و فقط بعد از پایان برنامه بود که متوجه شدم سه ساعت و نیم از لحظه ی ورودم به سالن گذشته!!!

نکته جالب طرز لباس پوشاندن به اعضای خانم ارکستر بود، که به قول مامانم انگار لباساشونو به حوزه علمیه سفارش داده بودن و روسری هاشونو برای اینکه زیاد تو ذوق نزنه بالای سرشون مدل داده بودن.

اخبار روز اول اجرا رو می تونید اینجا بخونید و عکس های کنسرت رو هم اینجا می تونید ببینید.

 

یه فیلم خوب دیدم.اصلا هم به کسی ربطی نداره که من کنکور دارم.اصلا دلم نمی خواد درس بخونم.دوست دارم 24 ساعت فیلم ببینم.

خب حالا بگذریم.می خواستم بگم این فیلمو ببینید حتما.پشیمون نمی شید.قول می دم.

 

روزتا                                                                                                                                                                                                                                                     فیلمی از برادران داردن

محصول 1999

برنده ی بهترین فیلم

و بهترین بازیگر نقش اول زن

از جشنواره ی فیلم کن سال 99